Hoogsensitiviteit, hoe voelt dat eigenlijk? Prima! en niet prima!
En is het fijn? Ja en nee.
Ben je dan extra bijzonder? uhhh nee
Is het een onderdeel van hoe je bent? Ja tuurlijk! Net zoals je spontaan kunt zijn of lang kunt zijn.

Het is de laatste tijd veel in het  nieuws, ook omdat wetenschappers erach
ter zijn gekomen dat hoogsensitiviteit in de hersenen te zien is. En soms…soms lijkt het wel een rage.

Ik heb wel eens op een beurs gezeten met mijn lieve vriendin Ann en we hadden o.a. op ons bordje staan “hoogsensitiviteit”. De een na de ander melde zich als hsp-er. Maar waren ze het ook? Eerlijk gezegd, nee, zeker de helft dacht zeker te weten van wel, maar hadden er totaal geen kenmerken van.
En hee, dat is helemaal ok he! Maar probeer vooral jezelf te zijn, dat werkt het meest prettige voor jezelf 😉

Het grappige is, de meeste mensen die hsp-er zijn, zijn zich er totaal niet van bewust. Ik merk het vooral in mijn praktijk. Mensen komen met een bepaald issue, een bepaald probleem, lopen vast in hun leven. En ze snappen niet waarom, wat doe ik nu verkeerd? vragen ze zich dan af. Ze hebben niet in de gaten dat ze de dingen anders oppikken, er wordt bijna niet gefilterd dus er wordt ook veel opgepikt. Ze verplaatsen zich makkelijk in een ander, ervaren dat als normaal en verwachten dezelfde houding dus ook van die ander naar hen toe. En daar begint de teleurstelling….dat gebeurt dus niet! En is het terecht dat ze dat verwachten van hun omgeving? Nee! Absoluut niet.

Maar ff weer terug naar mijn praktijk: In  korte tijd heb ik in de gaten dat ik te maken heb met een collega hsp-er. Ik ben er zelf 1, ken de valkuilen, de kenmerken en herken mijn “collega’s” uit duizenden. Ik werd er een jaar of 12 geleden ook op gewezen. De vrouw vertelde vanalles over me ( wat ook klopte overigens )  en noemde het woord hsp, heldervoelend enz. Ik ging naar huis en dacht bij mezelf “wat een bullshit. Te scary allemaal, gauw vergeten dat gedoe, hier ben ik te nuchter voor.
Maar zoals je nu kunt lezen heb ik er uiteindelijk wel iets mee gedaan haha. En terwijl mijn blikveld zeer verruimd is, ik ben nog steeds nuchter overigens 😉

Het heeft al met al nog 6 jaar of zo geduurd voordat ik in de gaten had wat een hsp-er zijn werkelijk betekende en dat ik het herkende bij mezelf.

Die barricades die ik opwierp, die verwachtingen die ik had van anderen, de teleurstellingen, het pleasersgedrag, mijn verlegenheid, mijn kameleongedrag, mijn grote verantwoordelijkheidsgevoel, mijn drang tot bemiddelen, het niet tegen conflicten kunnen, niet tegen die drukte kunnen, mezelf kwijt raken in een menigte, geen grenzen stellen, niet tegen harde geluiden kunnen, mijn lage energielevel, mijn aanpassingsvermogen, mijn verhoogde empathie, mijn “hart”pijn enz enz.

Oeps zoals ik nu schrijf lijkt het wel een ziekte he? Nee dat is het totaal niet. Maar ik heb het mezelf wel onnodig  moeilijk gemaakt. Ik heb uiteindelijk door veel lezen, workshops en therapie heel veel dingen van mezelf kunnen herleiden en ik begon mezelf te begrijpen, ik zag het patroon en begreep waar het was mis gegaan. Enn uiteindelijk….acceptatie!

En het meest belangrijke wat ik eruit heb gehaald: Ik deed het zelf! Niemand iets te verwijten over hoe en wat, niks geen excuus ja maar ik ben hsp-er. Nee, ik deed het zelf, ik was ( en ben ) zelf verantwoordelijk voor wat ik doe en wie ik ben.

Dus…moraal van dit verhaal…je bent zoals je bent of dit nu als hsp-er is of geen hsp-er, allemaal goed. Niks is beter en niks is minder. Gebruik het nooit als excuus in wat voor situatie dan ook, want het is aan jou om ermee leren om te gaan. In de vorm van afschermen, grenzen stellen ent.

Maar mocht je het toch zijn, jaaaa! het kan heel leuk zijn en neee het kan ook totaal niet leuk zijn. Deze week wat kleine dingetjes over wat hoogsensitiviteit is en wat het met je doet. Ik raak wat kleine dingetjes aan. Mocht je jezelf hierin herkennen, ondervind je last of heb je vragen, dan stel ze gerust onder dit bericht, of stuur me een pb of mail en dan help ik je verder.

xx Suzanne